Sprankelend solliciteren

'Net op het moment dat ik de zoveelste afwijzing kreeg, kwam daar het verlossende telefoontje''

In de rubriek ‘leven na de bank’ bevragen we oud-bankmedewerkers over de periode na het ontslag. En besteden we aandacht aan hoe ze weer aan nieuw werk zijn gekomen. In deze derde editie is het de beurt aan Frits Valk. Frits Valk was jarenlang werkzaam voor de Rabobank Leeuwarden Noord-West Friesland en bekleedde daar diverse functies. De laatste jaren werkte hij als senior financieel administratief medewerker.

Pieter ava
Door:
Pieter Dijkhuis
Leestijd: +- 6

Wanneer hoorde je dat jouw baan kwam te vervallen?
“Heb je even?” waren de woorden van mijn algemeen directeur. Bijna instinctief wist ik: dit is het moment. Het moment waarop ik hoor dat mijn functie boventallig is. Het zwaard van Damocles hing namelijk al een tijdje boven mijn hoofd. Mijn gevoel was juist, het hoge woord kwam eruit: mijn baan zou per 1 januari 2017 komen te vervallen.”  

 

Wat was toen jouw eerste gedachte?
“Nu er duidelijkheid was, heerste er ook opluchting. Na 31 jaar Rabobank kwam er een einde aan mijn dienstverband. 31 jaar waarin ik alles had gegeven voor de bank. Ik begreep ook wel dat er in een veranderende organisatie koppen zouden rollen. Maar het is en blijft zuur dat er op zo’n manier een einde moest komen aan mijn loopbaan bij de Rabobank.”

 
Hoe voelde je in de weken/maanden daarna?
“In de maanden daarna moest ik een keuze maken hoe mijn arbeidscontract afgekocht zou gaan worden: of het arbeidscontract wordt meteen afgekocht of je kiest voor een periode van begeleiding met een lagere afkoop van het contract. Ik koos voor een periode van begeleiding, in de hoop gebruik te kunnen maken van het netwerk van mijn begeleiders om in contact te komen met potentiële werkgevers.”

Hoe was de ondersteuning vanuit jouw werkgever?
“Ik kreeg een migratiemanager vanuit de Rabobank toegewezen. Daarnaast had ik een begeleider vanuit extern bedrijf. In totaal werd ik door hen voor een periode van 10 maanden begeleid. Die begeleiding bestond uit een aantal gesprekken. Ik had verwacht en gehoopt dat ik meer leads en relevante gesprekken via de heren zou krijgen, aangezien ze een zeer groot netwerk hebben. Helaas was dat niet het geval.” 

 
Hoe was het moment om na al die jaren definitief afscheid te moeten nemen?
“Donderdag 15 december 2016 was mijn laatste werkdag. Het was een dag van uitersten. Notabene op deze dag werd mijn eerste kleinzoon geboren. Het voelde heel gek om op één dag heel blij en ook verdrietig te zijn. Samen met 4 andere collega’s nam ik deze dag afscheid.  Om deze dag niet ongemerkt voorbij te laten gaan hadden collega’s vlaggetjes opgehangen. Raar. Het was toch geen feest? Ik liet het. Het was hun manier om stil te staan bij het afscheid. Er waren mooie afscheidswoorden van de manager, tranen bij collega’s die het zoveelste afscheid meemaakten, maar nu van dichtbij en een doos vol afscheidscadeaus. Ik deed nog een laatste rondje door het bedrijf en toen naar huis. De Rabo-periode was definitief voorbij.”


Wat stond je vervolgens te wachten?
“De eerste maanden overheerste het vakantiegevoel. Het was wennen om niet meer naar het werk te gaan. Je dagindeling ziet er heel anders uit: beetje uitslapen, krantje lezen, een paar huishoudelijke taken, hier en daar eens een klusje, puzzeltje leggen, helpen op school bij mijn vrouw, het avondeten verzorgen. Je komt de dag wel door maar het is toch anders dan in het werkzame leven. En coaches/begeleiders zeiden allemaal hetzelfde; solliciteren heeft niet zoveel zin, je moet gaan netwerken en jezelf verkopen. En zeg dat maar eens tegen een controller. Per definitie niet iemand die zichzelf kan verkopen.”

 
Welke stappen heb je ondernomen om een nieuwe baan te veroveren?
“Ik probeerde een mix te vinden. Solliciteren op advertenties (informeren, reageren, nabellen) en netwerkgesprekken regelen. Ik heb een cv gemaakt op basis van een mindmap en hoopte op deze manier op te vallen. Reacties op dit cv zijn zowel positief (gedurfd, opvallend) als negatief (moeilijk leesbaar). Helaas heeft het niet geleid tot een uitnodiging voor een sollicitatiegesprek. Om te netwerken heb ik een lijst gemaakt van potentiële bedrijven. Deze legde ik naast mijn LinkedInconnecties en op deze manier probeerde ik binnen te komen. Ik vroeg ook mijn begeleiders of zij mij in contact konden brengen met deze bedrijven.”

 
Heeft dit alles heeft geleid tot een nieuwe baan?
“Ja, gelukkig wel. Net op het moment dat ik de zoveelste afwijzing in mijn mailbox kreeg, kwam daar het verlossende telefoontje. Een ex-collega belde dat er bij de Noordelinge behoefte was aan een financieel medewerker. Het resulteerde in eerste instantie in een werkervaringsplaats. Na 3 maanden volgde een jaarcontract. En uiteindelijk werd dat een vaste aanstelling. Zo zie je hoe één netwerkgesprek kan leiden tot weer een nieuwe vaste baan.”

 
Als je sollicitanten één advies zou mogen geven, wat zou dat dan zijn?
“Blijf netwerken, zeker ook met je ex-collega’s. Probeer tijdens een netwerkgesprek een bedrijf te verleiden tot het geven van een werkervaringsplaats. Investeer in een werkervaringsplaats en laat zien wat je kan. Maak jezelf onmisbaar en geniet van het moment dat ze je een contract aanbieden. Het is mogelijk!”


Welk onderdeel in het solliciteren vond je het lastigst en waarom? 
“Afspraken maken met bedrijven. Dit lukte lang niet altijd. De reacties van veel bedrijven is dat ze momenteel geen vacature hebben. Dit viel me eerlijk gezegd behoorlijk tegen. Vooraf had ik hier meer van verwacht.”

 

Wat heeft je deze periode het meest geholpen? En waarom?
“Het inzicht dat het gros van de vacatures niet gepubliceerd wordt maar onder water blijft. Mijn huidige baan heb ik ook gekregen na een netwerkgesprek. Toen mij dit de eerste keer werd verteld kon ik dat niet geloven. Het blijkt echt zo te zijn. Daarnaast moet je investeren in jezelf. Zolang je een WW-uitkering hebt, kun je in overleg met UWV je gratis aanbieden bij een werkgever. In deze periode merk je of er een klik is met het bedrijf en de werkgever kan je beoordelen in deze stageperiode. Het kost je niets maar het kan je wel iets moois brengen.”

Hoe kijk je terug op deze periode? (Heeft het je ook wat moois gebracht?)
“Mijn laatste werkdag viel net voor kerst 2016. De eerste maanden leek het vakantie, daarna ging ik op zomervakantie. Toen iedereen na de zomerperiode weer aan het werk was, viel ik in een gat. Ik miste de sociale contacten met naaste collega's. Deze periode gebruikte ik ook om een beetje in beweging te blijven door fietstochten te maken. De begeleidingsperiode van 10 maanden lijkt leuk (financieel gezien) maar is vooral aan het einde te lang.”

 

Wil je over dit onderwerp doorpraten? Stuur mij dan een bericht:
Stuur bericht

Deel dit bericht:

Schrijf je nu in voor de nieuwsbrief.

Wij respecteren je tijd.